Iedereen verdient een kans: Jan Korte over de kracht van persoonlijke begeleiding en vertrouwen

Van voetbal naar begeleiding

Jan begon zijn loopbaan als betaald voetballer en trainer. “Ik had al mijn diploma’s gehaald, tot en met coach betaald voetbal. Uiteindelijk werd ik hoofdtrainer bij B.V. Veendam en later algemeen directeur. Maar op een gegeven moment was ik daar wel klaar mee. Het ging alleen nog maar over financiën. Ik had mijn diploma’s gehaald om trainer te zijn, niet om commerciële dingen te doen.”

Zijn overstap naar USG Restart kwam voort uit een project van de KNVB, USG Restart en het UWV. “Ze vroegen of B.V. Veendam mee wilde doen aan een project om Wajongeren aan het werk te helpen. Ik zei: ‘B.V. Veendam doet mee, maar ik wil ook even onder vier ogen met jullie praten.’ Toen heb ik gezegd: ‘Het lijkt me hartstikke mooi om die jongens zelf te begeleiden en te trainen richting werk.’ Binnen twee weken was het rond.”

Gedreven door persoonlijke ervaring

Wat Jan drijft, is niet alleen zijn professionele achtergrond, maar ook zijn persoonlijke leven. “Ik heb zelf een autistische zoon. Toen dacht ik: als ik ooit de kans krijg om mensen te helpen, dan ga ik dat doen. Dit was zo’n kans.”

Een coach met topsportmentaliteit

Jan pakt zijn werk aan zoals hij een voetbalwedstrijd zou benaderen: met inzet, strategie en doorzettingsvermogen. “Ik ben gelijk aan het puzzelen. Voordat ik een traject start, heb ik in mijn hoofd al een plek voor iemand gevonden. Ik wil gewoon dat het lukt.”

Hij vertelt over een jongen die al elf jaar thuiszat. “Zijn vader zei: ‘Hij is goed in ICT, maar hij heeft geen diploma’s.’ Toen zei ik: ‘Dan moet je een andere jobcoach zoeken, want ik krijg hem niet aan het werk in de ICT.’ Maar toen bleek dat hij graag buiten wilde werken, met bomen en snoeien. Ik heb meteen gebeld en een kennismakingsgesprek geregeld. Hij werkt er nu al anderhalf jaar. Daar kan ik echt blij van worden.”

Altijd bereikbaar, altijd betrokken

Jan is geen 9-tot-5-coach. “Ik ben altijd bereikbaar. Niet via een werktelefoon, maar gewoon via mijn eigen mobiel. Als ik op vakantie ben, kunnen ze me ook bellen. Ik bepaal zelf wanneer ik reageer, maar ik reageer altijd.” Die betrokkenheid gaat ver. “Ik had een jongen die zich steeds ziekmeldde. Toen ben ik naar hem toe gereden, heb hem uit huis gehaald en gezegd: ‘Je gaat nu naar boven, kleed je aan, we gaan naar het werk.’ Inmiddels heeft hij zijn derde contract en komt hij in vaste dienst.”

Maatwerk en menselijkheid

Jan gelooft niet in een standaardaanpak. “Iedere kandidaat is anders. Je moet weten wat iemand wil en wat iemand kan. Het is echt maatwerk. En als iemand ziek is, dan bel ik de volgende dag. Niet om te controleren, maar om te stimuleren. En als het langer duurt, dan ga ik op bezoek. Dat noem ik geen controle, dat is zorg.”

Een leven vol veerkracht

Zelf kreeg Jan te maken met twee herseninfarcten. “De eerste keer was in februari, de tweede in juni. Dan ben je echt even weg. Mijn spraak was weg, dus ik moest opnieuw leren articuleren. Maar ik heb niks anders gedaan dan oefenen. Ik kan weer schaatsen, skiën, alles. Je moet gewoon doorgaan.”

Hoewel Jan inmiddels de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt, is stoppen voor hem geen optie. “Herman, mijn manager, vroeg mij: wil je niet nog even doorgaan? Ik zei: daar hoef ik niet lang over na te denken. Alleen wel minder uurtjes, want ik heb ook nog veel andere leuke dingen te doen.” Zijn motivatie om door te blijven werken komt niet alleen voort uit plezier in het werk, maar ook uit loyaliteit naar zijn kandidaten. “Er zijn een aantal die ik al jaren begeleid. Die zien er ook wel tegenop dat ik zou stoppen. En eerlijk gezegd: ik ook. Ik heb er gewoon veel plezier in.”

“Ik kan wel een boek schrijven”

Met tientallen verhalen op zak, blijft Jan bescheiden. “Ik kan wel een boek schrijven,” zegt hij lachend. Maar voorlopig blijft hij doen wat hij het liefste doet: mensen begeleiden naar werk. “Ik heb er nog steeds ontzettend veel plezier in. En zolang ik dat heb, ga ik door.”